ปัญหาความรักเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นวัยไหน หรือยุคสมัยไหน มนุษย์มักจะแสวงหาความรักที่ดีที่สุดสำหรับตนเองเสมอ แต่บางครั้งก็ไม่มีที่ว่างให้คนที่ถูกตนเองรักให้เขาได้ใช้ชีวิตของเขาเอง แม้ความรักของพ่อแม่ต่อลูก แม้ไม่ต้องการส่ิงตอบแทน แต่ก็เป็นความรักที่ปะปนกับความต้องการและคาดหวังให้ลูกได้รับสิ่งที่ดีที่สุด อยากให้ลูกเติบโต และก้าวหน้าอย่างมั่นคง
เมื่อเป็นดั่งนั้น พ่อแม่อาจไม่มีที่ว่างให้ลูกได้ใช้ชีวิตของเขาเอง ชีวิตลูกอวลไปด้วยความคาดหวังของพ่อแม่ เป็นการเฆี่ยนตีด้วยความรักและความหวังดี อยากให้ลูกตั้งใจเรียน ได้เป็นหมอ เพราะนั่นคือเป้าหมายที่ต้ังไว้ และคือความเป็นหน้าเป็นตาให้กับพ่อแม่ ดังนั้นแม้ความรักที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนของพ่อแม่ ก็ยังไม่มีที่ว่างให้ลูกเติบโตได้ตามศักยภาพของเขา เช่นนี้อาจเรียกความรักที่ “ไม่พร้อม”
“Love is the giving of space” คือ ความรักที่แท้จริง เพียงมอบพื้นที่ว่างให้กันและกัน ให้ลูกสามารถเอาใจไปวางไว้ ณ ที่ว่างแห่งนั้นได้อย่างสบายใจ มากพอที่จะเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มศักยภาพ รับรู้ว่าที่ว่างแห่งนี้เป็นที่ที่ปลอดภัย ทำให้เขาได้เติบโตตามเส้นทางที่เขาอยากจะเป็น โดยพ่อแม่พร้อมยินดีกับการเติบโตบนที่ว่างที่พ่อแม่มอบไว้ให้อย่างเต็มใจ และพร้อมยอมรับแม้จะเกิดความผิดพลาดขึ้น
ส่วนความรักที่ลูกให้กับพ่อแม่ก็เช่นกัน ลูกมอบที่วางให้พวกเขาได้พร่ำบ่น เพื่อสอนเรา หรือ พื้นที่ว่างให้กับสิ่งที่เขาไม่ได้รู้เท่าเรา เช่น เทคโนโลยีใหม่ๆ ลูกพร้อมต้อนรับพ่อแม่ในแบบที่เขาเป็น เป็นพื้นที่สำหรับโอกาสการทำหน้าที่ลูก ที่มอบที่ว่างให้กับพ่อแม่
ในบทบาทหน้าที่อื่นๆ หัวหน้ามีที่ว่างพร้อมให้ลูกน้องทำงานตามศักยภาพ เป็นที่ว่างต้อนรับความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นจากการทำงานของลูกน้อง เป็นพื้นที่ว่างให้ลูกน้องได้เติบโต ส่วนลูกน้องก็สามารถมอบที่ว่างให้กับหัวหน้าได้เป็นผู้นำในการทำงาน
ความรักของหนุ่มสาว ต่างฝ่ายต่างเป็นที่ว่างซึ่งกันและกัน ให้แต่ละฝ่ายได้เป็นตัวของตัวเอง เป็นที่ว่างที่จะยอมรับและให้อภัยกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เป็นที่ว่างแห่งการเรียนรู้ ทำความเข้าใจกัน พร้อมยินดีร่วมเดินไปด้วยกัน
ความล้มเหลวของความสัมพันธ์ รู้ไว้เถิดว่า อาจเป็นเพราะไม่มีที่ว่างให้กันและกันเพียงพอ ไม่พร้อมที่จะให้ที่ว่าง และไม่พร้อมจะเป็นที่ว่างให้อีกฝ่าย ทั้งไม่พร้อมจะยอมรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เมื่อไม่พร้อมจึงไม่สามารถร่วมเดินทางไปด้วยกันได้
หรือแม้แต่ตนเองก็ต้องมีพื้นที่ว่างให้เราเองได้ทำสิ่งผิดพลาดเช่นกัน และให้อภัยตนเอง เพราะความผิดพลาดเป็นกระบวนการหล่อหลอมสร้างตัวของตัวเองให้เราเป็น “เราคนนี้”
การเป็นที่ว่างให้แก่กัน คือ ความรักที่แท้จริง โปรดมอบพื้นที่ว่างให้อีกฝ่ายได้เติบโต และพร้อมยอมรับสิ่งผิดพลาด ไม่ว่าจะเป็นบทบาทไหนในชีวิต…หากไม่พร้อมเว้นที่ว่างให้ใคร หรือแม้แต่ตนเอง เช่นนั้นก็หมายถึง “ไม่พร้อมมีรักแท้”
ข้อมูล : คณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย